Надыходзячыя падзеі
User login
Падзеі
| Пан | Аўт | Сер | Чаць | Пят | Суб | Няд |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | 2 | 3 | 4 | |||
| 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 |
| 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 |
| 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 |
| 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |
Найноўшыя камэнтары
- вот обидно, придется рано
6 тыдняў 4 дзён таму - Re: logo
7 тыдняў 1 дзень таму - Поздравляю с первой успешной
8 тыдняў 6 дзён таму - Фестиваль
11 тыдняў 3 дзён таму - там будзе на аднаго кінамана
12 тыдняў 4 дзён таму - Дзе і як сустрэць балотнага кінамана
12 тыдняў 5 дзён таму - калі у галерэю можна
12 тыдняў 5 дзён таму - мройны кінабар
12 тыдняў 5 дзён таму - идея отличная! можно в молоке
13 тыдняў 2 гадзін таму - “Пробуждение жизни”: сеанс с Ольгой Аверковой-Литвиновой
14 тыдняў 3 дзён таму
Нядаўнія запісы у блогах
- logo
- III Челябинский Нет‑фестиваль видеоарта и анимации
- ПОЧЕМУ ИЛИ ЗАЧЕМ Я ПЫТАЮСЬ СНИМАТЬ КИНО
- Правила жизни Вима Вендерса
- Встреча КК 12 марта (незапланированная)
- Манифест клуба белорусских киноманов "cinephiles"
- Лицо - зеркало души?
- маніфест
- эссе про пробуждение к жизни
- Учитель об ученике: Наталья Разбежкина и "Школа" Валерии Гай Германики
Новыя тэмы форуму
Манифест клуба белорусских киноманов "cinephiles"
В условиях очень странного времени, когда кто-то пытается играть в революционеров, кто-то заливает безысходность жизни алкоголем, кто-то пытается найти счастье в религии, мы решили сделать что-то, что поможет людям не сойти с ума в серости жизни.
Мы не верим в политику: наш проект аполитичен и наше отношение к политике мы выражаем в словах "политика для политиков", поэтому мы и открылись в тот самый День Воли, когда наконец должна была свершиться "революция", но, несмотря на эти события, мы не отменили открытие клуба, поэтому некоторые люди были поставлены перед выбором: или политика, или кино. Знаменательная дата. Мы попытались сделать свою собственную революцию: мы верим в то, что настоящая революция - это революция в сознании каждого человека, человека как личности, индивидуальности, а не как части толпы. Мы не верим в пафосные слова тех людей, которые считают, что выйдя на площадь и прокричав какие-то слова можно каким-либо образом измениться самому или что-либо изменить в жизни других людей.
Наш манифест полностью отражает главную цель нашей работы. Он состоит не из слов. По-мойму, за всю историю существования человека и так было сказано слишком много слов. Если вы хотите услышать красивые слова, то вы пришли не по адресу. В конце концов мы предоставляем слово Великим. Наш манифест - это чистый белый A4 лист, который символизирует ту самую границу, которая разделяет нас с экранной реальностью. Не просто с кино, а с кино с большой буквы - эта граница на самом деле так тонка и хрупка. Мы ставим главной задачей клуба разрушить эту границу: чтобы люди не просто пришли за очередной порцией информации, которую они бездумно употребят в пищу. Чтобы та информация, которая запечатлена на экране, смогла вылиться в реальное изменение и расширение сознания людей. Разрушить все границы - изолированные чувства, изолированные мысли, изолированные люди - объединяйтесь!
Граница - манифест - была порвана на открытии - надеемся, что кнопка "пуск" нажата и мы осуществим наши планы.
http://web.archive.org/web/20061209005611/kino.of.by/about.html
Открыл сайт... Да... странное
Открыл сайт... Да... странное чувство. Как будто бродишь по развалинам: когда-то здесь кипела жизнь...
Очень странно
У меня очень странное чувство, что тогда я лучше писал на русском языке, чем сейчас:)
Для сравнения
Ага, а вот чем я сейчас занимаюсь - http://ju-lit-philsphy.livejournal.com/profile
Кстати, комментарий по поводу главной идеи манифеста
Кстати говоря, идея насчёт изменения действительности посредством кинематографа отнюдь не нова: она принадлежит известному чуваку первой половины двадцатого века - Вальтеру Беньямину.
Гіпотэзы... Факты!
Не ведаю, наколькі Вальтэр Беньямін - чувак, але ён першы, хто паспеў надрукаваць свае думкі ў выглядзе тэкстаў, даступных для масавага чытача.
І першанства ў гэтай ідэі, ну, ніяк нельга вызначыць. Нават, калі перачытаць усю мажлівую літаратуру і абараніць процьму дысертацый.
Ман і Фэст або Гульні ў рэвалюцыю
Манифест, м. (латин. manifestus) (книжн.). 1. Торжественный акт верховной власти, оповещающий население об издании законов чрезвычайной важности или об особо важных событиях в государстве. Манифест об объявлении войны. 2. Политическое воззвание, обращение, имеющее принципиальный, программный характер (полит.). Коммунистический манифест Маркса и Энгельса. 3. Письменное изложение принципов творчества какой-н. литературной или художественной группы. Манифест футуристов. 4. Подробная опись товаров, погруженных на судно (торг.).
Мне больш падабаецца чацвёрты варыянт, бо большасць маніфэстаў аказваецца менавіта гэтым пералікам.
Прапанаваны маніфэст як культурніцкі феномен вельмі неблагі і можа з'яўляцца законным прадаўжальнікам традыцый сімвалістаў ды футурыстаў 19 ст.
Натхняе, што маюцца такія людзі, якія гатовы пачаць з чыстага аркуша.
Першы абзац хай і вельмі вузка, але досыць зьмястоўна адлюстраваў праблему, з якой зьбіраецца змагацца кінаклуб.
Другі абзац занадта вялікі і занадта скасоўвае абзац першы. У апалітычнасці мала хто будзе сумнявацца, а вось абяцанне "правядзенне рэвалюцыі" не стасуецца з папярэдняй адмоўнай афарбоўкай тых, хто "гуляе ў рэвалюцыю".
Хутчэй за ўсё, размова вядзецца аб палітычным руху на 25 сакавіка. Але ў маніфэсьце лепш пазбягаць прывязак да канкрэтных падзей.
Прыкладам можа быць маніфэст кіберпанка ў Вікіпедзіі.
І нарэшце трэці абзац.
Лічу, што яго можна занесці ва ўсе энцыклапедыі сьвету, як прыклад тэксту з утрыманнем супярэнняў кожнаму папярэдняму сказу.
Не разумею, як пры баязні СЛОВА і перадачы правоў на яго ВЯЛІКІМ (хто гэта? - пытаюся я)), маніфэст кінаманіі САМ утрымоўвае СЛОВЫ.
Мне цалкам чужы заклік сьвядома пераймаць з кіно асновы змены той жа свядомасці.
Фільмаў на Зямлі зьнята параўнальна мала.
Добрых фільмаў яшчэ менш.
Прыкладна 2/3 фільмаў з'яўляюцца экранізацыямі (досыць благімі) напісаных кніг і артыкулаў.
Фактычна некаторыя гледачы сапраўды пераносяць убачанае ў фільмах у сьвядомасць.
І лічаць, што ў жыцці ўсё так, як у кіно.
Між тым кіно трымаецца на кампрамісе і ўзаемадапаўненні з жыццём.
Калі кампраміс зьнікае, чалавек або ўвогуле не глядзіць кіно, або з'яўляецца кінаманам на мяжы псіхічнага захворвання розных ступеняў.
І яшчэ?
Аб разбурэнні якіх межаў ідзе размова, калі гэтыя ж межы чалавек стварае пад уздзеяннем убачанага???
Характэрна, што напрыканцы ўсяго белы аркуш разрываецца.
Сімвал усяго руху рвецца.
Гэта азначае сьмерць руху.
Больш жыццязацвярджальна было б напісаць на аркуша сваю гісторыю, што апасьля і адбылося.
Маё меркаванне: вышэйпазначаны маніфэст не адпавядае руху сённяшняга кінаклубу.
Кінаклуб - нефармальная арганізцыя з дэцэнтралізаванай структурай, якая здымае СВАЁ кіно, па СВОЙМУ ГЛЯЗІЦЬ і БАЧЫЦЬ кіно, па свойму ІГРАЕ ў кіно, па свойму піша пра кіно.
Кінаклубу патрэбна мэта.
Як і усім, хто прыйшоў у яго.